Taj momenat u Istanbulu postao je jedan od najikoničnijih u istoriji evropske košarke. Tim koji je tada sa klupe vodio Željko Obradović, osvojio je prvu titulu prvaka Evrope za Partizan — a upravo ta titula bila je i prva u nizu od Obradovićevih devet evropskih trofeja, što ga danas čini najtrofejnijim trenerom u istoriji evropske košarke.
Put do evropske krune bio je sve samo ne lak. Zbog rata koji je izbio u Jugoslaviji, Partizanu je bilo zabranjeno da igra domaće utakmice u Beogradu. Crno-beli su kao svoj „dom“ u toj sezoni izabrali malu dvoranu u predgrađu Madrida — Fuenlabradu. Iako u početku stranci u tuđem gradu, igrači Partizana su ubrzo osvojili srca meštana. LJudi iz Fuenlabrade sve više su dolazili na utakmice i bodrili mladi tim, čak i u duelima protiv španskih klubova kao što su Huventud i Estudijantes. Podrška koju su dobijali od tih, na početku nepoznatih, ali srcem velikih navijača, bila je jedan od ključnih faktora u njihovom istorijskom pohodu.
Posebnu draž ovoj godišnjici daje i činjenica da se Obradović danas ponovo nalazi na klupi Partizana, simbolično zatvarajući krug velikog sportskog puta koji je započeo te slavne 1992. godine.
Sećanje na taj trenutak živi i danas u srcima svih navijača crno-belih, kao simbol hrabrosti, vere i veličine jednog tima koji je u najtežim okolnostima stigao do samog vrha Evrope.
Za beogradski tim, koji je u proseku bio mlađi od 22 godine, nastupali su: Aleksandar Đorđević, Predrag Danilović, Nikola Lončar, Zoran Stevanović, Dragiša Šarić, Željko Rebrača, Mlađan Šilobad, Slaviša Koprivica, Vladimir Dragutinović i Ivo Nakić.
