U napadima koji su trajali nekoliko dana poginulo je između 2.000 i 4.000 ljudi, dok je veliki deo grada razoren ili teško oštećen. Jedan od najtežih kulturnih gubitaka bilo je uništenje Narodne biblioteke Srbije na Kosančićevom vencu. U požaru je nestalo više od 300.000 knjiga, rukopisa i dokumenata, uključujući srednjovekovne spise i dragocenu arhivsku građu od neprocenjive vrednosti.
Napad na Beograd bio je deo šire invazije na Kraljevinu Jugoslaviju. Već 17. aprila 1941. godine usledila je bezuslovna kapitulacija jugoslovenske vojske, čime je država prestala da postoji u dotadašnjem obliku.
Kralj Petar II Karađorđević i vlada napustili su zemlju i otišli u izbeglištvo, odakle su nastavili političko delovanje tokom rata.
Nakon okupacije, teritorija Jugoslavije je rasparčana između sila Osovine i njihovih saveznika. Već 10. aprila 1941. proglašena je Nezavisna Država Hrvatska, pod kontrolom nacističke Nemačke i fašističke Italije.
U takvim okolnostima formiraju se dva glavna pokreta otpora: četnički pokret pod vođstvom Draže Mihailovića i partizanski pokret predvođen Josipom Brozom Titom. Iako su oba pokreta u početku imala za cilj borbu protiv okupatora, ubrzo dolazi do međusobnog sukoba, pa rat na prostoru Jugoslavije dobija i obeležja građanskog rata, uz istovremenu borbu protiv nacističke Nemačke.
Ukupan broj žrtava Drugog svetskog rata u Jugoslaviji procenjuje se na oko milion ljudi, uključujući civile i vojnike različitih nacionalnosti, što ovaj period čini jednim od najtragičnijih u istoriji regiona.
Godišnjica 6. aprila ostaje simbol početka razaranja, ali i početka dugotrajne borbe protiv okupacije, čije su posledice trajno oblikovale istoriju prostora bivše Jugoslavije.
